Dierenwelzijn is een onderwerp dat me de voorbije maanden nauw aan het hart lag. Als opdracht voor het vak ICT, partim Powerpoint mochten we een presentatie ineensteken over een zelfgekozen thema.
Ik kon het mezelf natuurlijk niet moeilijk genoeg maken en wilde meer dan een presentatie over Powerpoint zelf, of een ander eenvoudig, technisch onderwerp. Neen, mijn onderwerp moest en zou de voedingsindustrie zijn. Met verbijstering, verwarring en twijfel tot gevolg.
Knack deelt deze week mee dat je op Canvas een vierdelige documentaire kan bekijken over de geschiedenis van het Nederlands. Interessant kijkvoer en ideale aanvulling op de cursus Nederlands en schrijfvaardigheid. De vier afleveringen zal je achteraf ook kunnen bekijken op de Canvas website via deze link: Het verhaal van een taal
Deze week ook aandacht voor correct taalgebruik. In De Standaard lees ik:“Verzorgd Nederlands voor iedereen”. Ik kan me als vanzelf in deze slagzin vinden. Is het niet triest dat men leerlingen en studenten niet langer kan buizen omdat ze voortdurend dt-fouten schrijven? Is het niet jammer dat jongeren er in zes jaar secundair onderwijs en eventueel hoger onderwijs vaak nog niet in slagen om correct te leren schrijven? Ik vind dat werkelijk sneu. En de kranten helpen vandaag ook niet altijd mee. Als je Het Laatste Nieuws leest, ben je haast tevreden als je een artikel tegenkomt zonder spelfouten. Iedereen schrijft maar wat. Doet maar wat. Dat taal voortdurend evolueert en niet ‘voor nu en voor altijd’ vaststaat, maakt het de taalknoeiers uiteraard ook niet gemakkelijker. Waar moet je nou te weten komen hoe je iets zegt of schrijft? Dikke handboeken raadplegen en vooral, even nadenken voor er iets op papier gezet wordt, het lijkt misschien moeilijk. Maar verzorgd taalgebruik is enkel mogelijk als al wie spreekt en schrijft er toe bijdraagt. Dat is die andere zijde van een levende taal.
Onmisbare referentiewerken:
Deze week in Phara: debat tussen enkele mediafiguren, naar aanleiding van de klacht van Helmut Lotti tegen Dag Allemaal. Aan het woord zijn Thomas Siffer en Pol Van Den Driessche over “de boekjes”. Teneur van het gesprek is dat de grenzen verschuiven in de verslaggeving. Wat vroeger in Blik stond, lees je nu in Dag Allemaal. Van nieuwswaardig naar sensationeel. En de verandering zou niet enkel merkbaar zijn bij de zogenaamde sensatieboekjes. Siffer heeft een punt als hij aanhaalt hoe kwaliteitsmedia berichtten over Frank Vandenbroecke, net zoals wanneer hij verwijst naar ongeverifieerde berichten uit internationale pers. Maar hij windt zich wel iets te vaak op om dit gelijk ook uit te dragen. Het gesprek verzandt in de hopeloze discussie waarin de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet. Niettemin interessant voor de kijker die de besproken trends en deontologische vragen ongetwijfeld zelf ook al kon vaststellen in zijn geliefde programma of weekblad.
Ieder jaar vindt – traditioneel in oktober – in Gent het Internationaal Filmfestival plaats. Vroeger werd op een ander tijdstip een bescheiden documentaire filmfestival in kleinere filmzaaltjes georganiseerd door Cis Bierinckx. Maar sinds enkele jaren heeft hij met “A Look Apart” een alternatief traject gekregen in de festivalweek van Kinepolis. Vanavond zie ik er de première van Double Take, een nieuwe langspeelfilm van Johan Grimonprez.
Heel wat boeken zijn via diverse kanalen en al dan niet tegen betaling digitaal beschikbaar. Met een draagbare reader kan je dan eenvoudig op de baan elektronische boeken lezen. Het bespaart ons allen heel veel papier. En uitgeverijen en boekenwinkel kunnen eenvoudig hun fysieke stock verminderen en toch op vraag leveren. De voorraad aan e-books bestaat ook enkel digitaal: harde schijven in plaats van papier. Toch zal voor velen een ebook nooit helemaal een echt boek kunnen vervangen.
Het communicatienieuws van deze week zal wat gebundeld moeten worden. Ik vierde gisteren mijn dertigste verjaardag en hoewel het geen groot feest werd, gewoon een etentje in besloten kring, is het tijd maken voor schrijven deze week wat moeilijker gebleken.
Vandaag nam ik deel aan een examen voor secretarissen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Er was veel volk naar het Paleis der Natie gekomen om als tweetalige een administratieve job te bemachtigen in het federale parlement. Ik schat dat er minstens 300 sollicitanten waren… Werken voor de overheid zit duidelijk in de lift, al dan niet vanwege de crisis. Het invullen van jobs die er binnenkort – ongetwijfeld in naam van de efficiëntie – moeten aan geloven, lijkt voorlopig geen probleem te vormen, althans niet op federaal niveau.
In Italië wordt vandaag betoogd voor meer persvrijheid en in bijzonder tegen de almaar grotere macht van Berlusconi. Die beschikt immers over een waar media-imperium waardoor hij in grote mate bepaalt wat er in zijn land gezegd en geschreven kan worden. Hij is onder anderen eigenaar van de grootste uitgever, heeft enkele TV zenders en een heleboel kranten. Door deze machtconcentratie en de politieke ingrepen om zijn onschendbaarheid in het leven te roepen, is Italië vandaag niet veel beter dan een dictatuur. Dat is dan ook de voornaamste reden waarom er meer dan 100 000 mensen in Rome de straat opgaan voor de vrije meningsuiting. En protesteren in een Italiaanse grootstad, daar moet je voldoende gemotiveerd voor zijn, dat stelde ik zelf vast in 2002.
Google heeft een volwaardige vertaaldienst gelanceerd. Je kan nu documenten en webpagina’s laten vertalen door deze gratis online dienst. Uiteraard is dit niet hetzelfde als een professionele vertaler. Woorden met dubbele betekenis of contextgevoelige termen, vakjargon zijn zaken doorgaans niet correct vertaald worden in automatische vertalers. Maar om een idee te krijgen van de inhoud van een tekst of site in een voor jou onbekende taal, als Arabisch, Chinees, Grieks, en andere is dit een snelle en betrouwbare service.
Tip: Google Labs is het experimentele aanbod van de bekende zoekgigant. Via deze pagina kan je bekijken welke nieuwe diensten Google aan het uitproberen is. Vaak kan je deze in Beta versie uitproberen
Toen de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) in de zomermaanden de alarmfase zonder duidelijke aanwijzingen plots verhoogde, verbaasde dit mij vooral. Ik had helemaal niet de indruk dat er ergens een epidemie heerste. Tenzij dan in de hoofden van de mensen. De monddoekjes en temperatuurcontroles aan de boarding gates van alle mogelijk verdachte vluchten werden al snel een vertrouwd zicht. De berichtgeving nam de voorbije maanden fenomenaal toe, net als de ongerustheid bij de mensen. Het leek me allemaal wat hysterisch en veel drukdoenerij voor een lokaal griepje.
